گزارش‌های اخیر درباره شلیک و انجام بیش از ۴۰۰ حمله علیه مواضع حوثی‌ها در ولایت‌های مختلف یمن، بار دیگر توجه جهانیان را به یکی از طولانی‌ترین و پیچیده‌‌ترین بحران‌های خاورمیانه جلب کرده است. انتشار این‌گونه اخبار تند و تیز نباید ما را به این برداشت اشتباه برساند که با یک تحول کاملاً ناگهانی روبرو هستیم. درگیری میان نیروهای دولتی یمن و حوثی‌ها (نیروی نیابتی ایران) سابقه بیش از دو دهه دارد و از جنگ‌های شش‌گانه صعده در دهه ۲۰۰۰ میلادی تا به امروز همواره در جریان بوده است.

تنش‌های درازمدت و جنگ اخیر در خاورمیانه با ناامن کردن شاهراه‌های حیاتی مانند تنگه هرمز، قیمت نفت خام را تا مرز ۱۱۹ دالر بالا برد و شوک شدیدی به اقتصاد جهانی وارد کرد؛ اما اکنون با فروکش کردن درگیری‌ها و بازگشت نفت به کانال ۷۰ دالر، اثر این کاهش قیمت هنوز در زندگی روزمره و پمپ‌بنزین‌ها ملموس نیست. این عدم تعادل به دلیل پدیده اقتصادی «موشک و پر» رخ داده است؛ چرا که سوختِ موجود در جایگاه‌ها پیش‌تر با نفتِ گران‌قیمت زمان جنگ خریداری شده و شرکت‌های توزیع‌کننده به دلیل هزینه‌های پنهان پس از بحران و عدم قطعیت بازار، در برابر پایین آوردن قیمت‌ها مقاومت می‌کنند؛ مسئله‌ای که باعث شده بار مالی و تاوان سنگین جنگ همچنان بر دوش مصرف‌کننده نهایی باقی بماند

دفتر مطبوعاتی مقام ولایت غزنی و رادیو تلویزیون ملی زیر اداره طالبان اخیراً اعلام کردند که دشمنی ۹ ساله میان قوم «یارقدم پیرحسین» (از ساکنان هزاره) و قوم «فتح‌خیل احمدزی» (از کوچی‌ها) در منطقه سیزآب خوات ولسوالی ناور به پایان رسیده است. بر اساس این گزارش رسمی، این نزاع که در سال ۱۳۹۶ خورشیدی و در پی کشته‌شدن یک تن آغاز شده بود، با میانجی‌گری مقامات محلی، عذرخواهی متقابل و تعهد بر ایجاد روابط برادرانه حل‌وفصل شده است. اما بررسی ابعاد میدانی و تجربه مردم محل نشان می‌دهد که آنچه در پوشش «صلح و برادری» به افکار عمومی ارائه می‌شود، با واقعیت‌های موجود در زمین فاصله‌ای عمیق دارد و بیشتر به یک «تسلیم اجباری زیر فشار قدرت» شباهت دارد تا حل‌وفصل عادلانه یک منازعه.

خبر اجباری شدن پوشیدن دستار برای دانشجویان دانشگاه غزنی جهت دریافت گواهی‌نامه فراغت، نمونه‌ای آشکار از الگویی کلان‌تر در نحوه حکمرانی کنونی است؛ الگویی که در آن، «کنترل رفتارهای ظاهری و فردی» بر «رفع معضلات ساختاری و ارتقای کیفیت زندگی» ارجحیت یافته است. این رویکرد، پرسشی بنیادین را در برابر جامعه قرار می‌دهد: آیا سخت‌گیری‌های شکلی و تحمیل اجباری پوشش، توانایی حل چالش‌های روزافزون افغانستان را دارد؟